Przepraszam, że tak długo nic nie wstawiałam. Obiecuje nadrobić zaległości ;)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
-Zgubiłaś się ? Jestem Jihoon , ale możesz mi mówić Woozi.- Blondyn stał naprzeciwko mnie z ręką wyciągniętą w moją stronę. Na pewno się zarumieniłam, byłam strasznie zdenerwowana.
-Nie, nie zgubiłam się. Po prostu usłyszałam jak grasz i ... i tak jakoś weszłam.- Pomyślałam, że ma bardzo piękne oczy, takie niebieskie.- Majka, nazywam się Majka.- uśmiechnęłam się dodając szybko.
- Majka?Hmm.. nie jesteś z tąd prawda?-Dotknął mojej dłoni i uśmiechnął się. Olśniewający uśmiech.
-Tak, jestem z Polski.- odpowiedziałam.
-Z Polski? Hmm..- Pewnie słyszał jakieś złe zdanie o mojej ojczyźnie i ma mnie za idiotkę.
-Coś nie tak ?- zapytałam mając nadzieje, że tak nie było.
-Nie, powiedziałbym coś o tym kraju ale niestety nie mam zielonego pojęcia jak jest w Polsce.
Wielka ulga, czysta karta którą może sam zapełnić.
-To nic..- Dzwonek, dlaczego akurat teraz!!
-O..to ja idę na lekcje, do zobaczenia- wychodząc znów się uśmiechnął, a ja stałam w miejscu nie mogąc ogarnąć sytuacji która się przed chwilą wydarzyła. W końcu poszłam na lekcje.
Padał deszcz, a ja wracałam sama do domu. Cami miała jeszcze dwie lekcji, a ja nie zamierzałam zostać dłużej w szkole. Nauka przychodziła mi dosyć łatwo ale nie znaczy to, że lubię się uczyć.
Przeszukałam cały plecak mając nadzieje, że jednak nie zapomniałam parasolki z domu. Niestety jestem największą sierotą w domu i tylko ja jej nie wzięłam, a ojciec mówił "Będzie padać, ja to czuje. Lepiej weź parasolkę". Ale ja go nie słuchałam. Trudno, za moją osłonę przed deszczem musi posłużyć mój zeszyt do matematyki. Nie żebym nie szanowała tego przedmiotu ale mam z niego najgorsze oceny. Więc nie będzie mi go żal. Rozpadało się na dobre, mój zeszyt nie przeżył próby osłonienia mnie. Schowałam się pod dachem jednego ze sklepów. Wyjęłam telefon i wybrałam numer mamy. Może będzie gdzieś w pobliżu i mnie zawiezie do domu. Sygnał... nie odbiera. Spróbowałam jeszcze parę razy ale nic to nie dało. Do taty nie miałam zamiaru dzwonić, powiedziałby to swoje słynne "A nie mówiłem, że tak będzie?!" Nie miałam ochoty tego słuchać. Ciągle pada więc nie pójdę dalej, ale mogę wejść do jakiegoś sklepu i kupić nowy zeszyt do matematyki. Otworzyłam drzwi i weszłam do środka, skierowałam się do działu z artykułami szkolnymi. Wielki wybór, wzięłam się za wybieranie odpowiedniego. Nim wybrałam odpowiedni pogoda trochę się poprawiła. Znowu szłam ulicą trzymając w ręku siatkę z zakupem. Byłam zmęczona, wyjęłam słuchawki i puściłam muzykę. Nagle poczułam, że na kogoś wpadłam. Spojrzałam na siatkę lezącą na ziemi. Schyliłam się żeby ją podnieść lecz osoba mi nie znana była pierwsza. Obrzuciłam go wzrokiem, był to chłopak, raczej w moim wieku. Miał brązowe włosy i jasną karnacje. Spojrzał przelotnie do siatki po czym uśmiechnął się i mi ją podał.
-Proszę. Jestem Hansol.- Kolejna nowa znajomość tego dnia.
-Dziękuje- zabrałam siatkę- Ja nazywam się Majka. Przepra..- miała powiedzieć, że przykro mi że na niego wpadłam lecz chłopak nie dał mi dokończyć.
-Masz ochotę na coś ciepłego? Zapraszam cię na ciepłą czekoladę.- Jego brązowe oczy wlepiły się we mnie. Nikt kto by zobaczył takie piękne oczy nie mógłby odmówić. Była taki ... na samą myśl o tym co chciałam pomyśleć ugryzłam się w język.
-Chętnie- Udaliśmy się do kawiarni. Hansol był bardzo zadowolony, ja trochę mniej wiedziałam, że niedługo tata zacznie do mnie wydzwaniać i wypytywać z kim jestem i gdzie.
-Poproszę dwie czekolady.- Z zamyślenia wyrwał mnie głoś chłopaka składąjcego zamówienie.
Gdy kelner odszedł, chłopak popatrzył na mnie i uśmiechnął się.
- To Majka z skąd jesteś?
- Z Polski.- odpowiedziałam już dzisiaj na to pytanie. Reszta rozmowy przebiegała w miłej atmosferze. Gadaliśmy prawie dwie godziny, czekolada była pyszna a towarzystwo Hanosla dopowiadało mi i to bardzo.
-To uważaj na siebie.- Powiedział chłopak i oddalił się w nieznanym mi kierunku.
-Ty też.-mówiąc to uśmiechnęłam się i poszłam w stronę domu.
Cały wieczór przesiedziałam przepisując zeszyt z matematyki. Nie było dobrym pomysłem wykorzystać go jako parasol. Nagle z mojego monotonnego zajęcia wyrwał mnie dźwięk telefonu. Spojrzałam na ekran i zaniemówiłam..
SMS
"Mam nadzieje, że dotarłaś do domu cała i zdrowa i ,że już na nikogo nie wpadłaś.Mam ochotę jeszcze się z tobą spotkać. ~Hansol"
-Co?!!- Jakim cudem on miał mój numer?!