-Myślałam,że śpisz…-Zakryła zarumienioną twarz w kołdrze.
-A cóż to za rumieniec?-Powiedział z łobuzerskim uśmieszkiem.-Przymnie nie masz się czego wstydzić.-Pocałował ją w czoło.
-Ja się niczego nie wstydzę, ja po prostu..ciesze się,że jesteś.Tu, teraz, zemną.-Pojedyncze łzy zaczęły jej spływać po policzkach.
-I już nigdy cię nie opuszczę,ale musisz wiedzieć,że nie będę w Konoha całą wieczność…-Spoważniał.
-Wie,wiem…-Wyszeptała.-Pójdę zrobić nam śniadanie.-Wstała i udała się do kuchni.
***
Po zjedzonym śniadaniu Sakura zmywała naczynia, a Sasuke przeglądał swoje stare rzeczy. Nagle jego oczom ukazało się zdjęcie jego zmarłej rodziny.Na widok rodziców, oraz brata, od razu zaczęło się w nim gotować.Kiedy wstał poczuł delikatne dłonie swojej ukochanej.
-Nie złość się…
-Ja nie jestem zły, ja jestem smutny, ponieważ nie mam już rodziny. Jestem sam….-Wyszeptał.
-Mylisz się!-Krzyknęła.
-Co?!-Zdziwił się.
-Masz mnie i Naruto.
-Naruto nie jest moją rodziną!-Oburzył się.
-A ja?…-Spytała niepewnie.
-Ty jesteś kimś ważniejszym.
-Kimś ważniejszym? To znaczy kim?-Zdziwiła się.
-Jesteś moją Sakurą, takie wytłumaczenie powinno wystarczyć.-Uśmiechnął się.
-Kocham cię-wtuliła się w ukochanego.
————————————————————————————————————
Ważna wiadomość której nie napisałam na początku, opowiadania SasuSaku przeważnie nie będą za długie.Prawdopodobnie będą krótkie i będą opisywały jakąś wybraną sytuacje.
//Misaki
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz