czwartek, 11 lutego 2016

Pewna Historia część.5 (Laxus x Cornelia) //Misaki

Żyje, jestem, nie umarłam!!!
Coś tam napisałam, jeszcze dzisiaj spróbuje wstawić jedno opowiadanie, ale nw czy to będzie One-shot bo mam pomysł na pewne opowiadanie, ale puki co nie chce sobie dokładać pracy.
Miłego czytania :)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

                                                    Biegł, próbował ją dogonić zanim odejdzie...
Gdy blond włosy chłopak dobiegł do pokoju 106 było już za późno, jego ukochana odeszła ale zostawiła dwójkę małych szkrabów których nie dało się nie pokochać. Najpierw wziął na ręce małą brunetkę, miała jej piękne loki, ale oczy odziedziczyła po nim. Natomiast syn był jak jego miniaturka, te same oczy, włosy... gdy myślał, że już nigdy nie będzie bardziej szczęśliwy coś się stało. Z Cornelii wyłoniła się prawie nie widoczna mgiełka która wydobywała się z jej ust. Nagle mgiełka zaczęła przybierać kształt, gdy wszyscy zrozumieli, że to Cornelia zaczęli płakać, nie mogli uwierzyć w to co widzą. Laxus oddał dzieci pielęgniarce i podszedł do swojej żony.
-Kochanie...co się z tobą stało?-Wyszeptał przez łzy.
-Umarłam...i już nie jestem taka jak kiedyś...ale moja dusza jeszcze żyje, trudno wyjaśnić...ale musisz wiedzieć, że kiedyś wrócę do swojego ciała. Dlatego mam prośbę, musisz schować moje ciało i dać Alicji ten naszyjnik. To nie zwykła biżuteria, w niej wnętrzu będę ja, kiedy nadejdzie czas wrócę.- Podała mu złoty wisiorek.
-Cornelio....ale dlaczego? Przecież miałaś to przeżyć...-Jego łzy z każdym słowem stawały się mieć jeszcze więcej żalu w sobie.
-Laxus, musiałam to zrobić bo inaczej to i Alicja i Miku by nie przeżyli, a tak poświęciłam swoją energie życiową by ich ratować. Ale za 10-15 lat wrócę kiedy moja energia się zgromadzi, jak na razie będę zwykłym duchem, gdyby nie wisiorek dawno by już tu mnie nie było, ale w ostatniej chwili rzuciłam na niego urok. Musisz być cierpliwy, niedługo wrócę, a jak na razie będę siedzieć wewnątrz wisiorka gromadząc energie, kiedy Alicja będzie potrzebowała mocy niech użyje wisiorka, ale wiąże to odpowiedzialność...
-Co to znaczy? Jaką odpowiedzialność?
-Jeśli zużyje całą moc wisiorka umrę i już nie wrócę...-Zaczęła znikać.
-Czekaj mam ci tyle do powiedzenia...-Rozpaczliwie spróbował złapać mgłę.
-Spokojnie wrócę, ko....m.....cię....-Szepnęła i zniknęła, a wisiorek pojawił się na szyi Alicji.
-Cornelia.....Cornelia...dotrzymam obietnicy....
Alicji włosy nagle urosły i zmieniły kolor na złocisto-niebieskie...Laxus się zdziwił,ale przypomniał sobie, że kiedyś Cornelia mu mówiła, jak to u niej w rodzinie bywa...gdy dziecko z rodu Rokishi się rodziło posiadało własną i unikalną moc, a co za tym idzie włosy dzieci płci pięknej z tego rodu zmieniały kolor przy każdym użyciu nowo poznanej mocy...ale, że już w tym wieku Alicja nieświadomie użyła swojej zdolności...tylko co ona dokładnie zrobiła. Nagle do sali wparował Natsu, przerywając rozmyślenia blondyna. Różowo włosy poklepał zielonookiego i zaczął mu współczuć i mówić,że Lucy urodziła zdrową córeczkę, a Juvia nadal rodzi...Laxusa nie obchodziło nic innego niż jego pół- żywa żona i zdrowe dzieci....

------------------------------------------------------------------------------------------------------
Co i coś napisałam, nie wiem czy będę kontynuowała to opowiadanie czy skończę je już na tym rozdziale.
Mam nadzieje, że się spodobało :D
//Misaki

WRÓCIŁAM!!!!! //Misaki

W końcu wróciłam do żywych, przepraszam że nie było mnie ponad miesiąc...ale nauka i inne gówienka nie pozwalały mi nic napisać....ale już wróciłam i obiecuje jeszcze dziś coś napisać :DDD
Z dużymi przeprosinami Misaki <3

piątek, 15 stycznia 2016

Historyjka cz.3 //Ailee


Siedziałam na krześle obok biurka przy którym jeszcze niedawno zasypiałam teraz nie mogę opanować emocji. Z skąd nowo poznany chłopak miał mój numer?! Trochę mnie to przerażało ale byłam też szczęśliwa bo Hansol chciał się ze mną jeszcze zobaczyć. Drzącymi palcami napisałam SMS do chłopaka, w którym zapytałam się go z skąd ma mój numer. Nie minęły nawet dwie minuty gdy otrzymałam dopowiedz. "Nie musisz się bać, twój numer mam od Cami chodzę z nią na dodatkowe zajęcia. Podała mi twój numer. Nie jesteś zła? " Pisałam z nim jeszcze trochę po czym wróciłam do przepisywania zeszytu. Byłam wyjątkowo zadowolona, że moja przyjaciółka podała mu mój numer. Padnięta rzuciłam się na łóżko, od razu zasnęłam. Z mojego słodkiego snu wyrwał mnie dźwięk trzaskających drzwi wejściowych. Zaspana usiadłam na brzegu łóżka, zapaliłam lampkę i chwyciłam telefon. Wychodząc z mojego pokoju zauważyłam palące się światło w salonie. Byłam prawie pewna, że to mama wracająca z pracy obudziła mnie przez co nie mogłam zasnąć. W przedpokoju stała mama zdejmująca płaszcz, odwróciła się w moją stronę.
-Córcia? A co ty tu robisz? Nie spisz jeszcze?
-Obudziłaś mnie.
-Przepraszam skarbie.- podeszła i przytuliła mnie.
-Zorbie sobie herbatę, chcesz też?- zapytałam.
-Chętnie, pójdę przywitać się z z tatą.- znikała z moich oczu, a ja skierowałam się do kuchni.
Wyjęłam kubki i zagotowałam wodę. Mama często budziła się w nocy, nieraz miałam ochotę do niej zejść ale moje ciepłe łózko nie chciało puścić mnie ze swoich objęć. Razem z mamą wypiłam herbatę i wróciłam do łóżka.

Była sobota, a mi za nic nie chciało się wstać. Włączyłam telewizor i obejrzałam jakiś program. Nudziło mi się bardzo. Chwyciłam telefon i zadzwoniłam do Cami.
-Tak?- w słuchawce usłyszałam zaspany głos mojej przyjaciółki.
-Śpisz?
-Teraz nie. Co tam ?
-Dziękuję
-Zle się czujesz?- no tak jest rano, moja biedna sierotka jeszcze nie kontaktuje.
-Podałaś mój numer Hansolowi. Dziękuje.
-A jednak! Wiedziałam, że dobrze robię.
-Jak zawsze. Co dzisiaj robisz?
-Sorki kochana dzisiaj jestem zajęta.
Dzisiejszy dzień zapowiada się nudno. Cami jechała w odwiedziny do rodziny, mama odsypiała wczorajszy późny powrót. Z moich ponurych myśleń wyrwał mnie dźwięk komórki.
Hansol: No hej :) Spisz jeszcze?
Ja: Cześć. Nie już dawno wstałam.
Hansol: To świetnie. Jesteś dzisiaj zajęta?
Ja: Dzisiaj nie. Siedzę w domu i się nudzę. A co?
Hansol: Zabieram cię do kina.
Ja: Mnie?
Hansol: Ciebie :)
Hansol: Spotkamy się w parku o 12? Pasuje?
Ja: Pasuje
Wychodzę z Hansolem do kina, nie spodziewałam się, że dzisiaj się z nim spotkam.
-CHOLERA!- tylko dwie godziny! W co ja się ubiorę?! Dlaczego tak panikuje?! To tylko spotkanie z kolegą którego znam zaledwie dwa dni. A może to randka? Nie... raczej nie. Powinnam się uspokoić. Ubiorę się zwyczajnie. Wzięłam prysznic, zjadłam śniadanie zaczęłam się ubierać. Postanowiłam, że ubiorę miętowy sweterek, czarne spodnie i białe trampki.
Jestem już prawie w parku. Hansol napisał mi, że czeka koło fontanny.
-Hej.Ładnie wyglądasz.- mówiąc to przytulił mnie, a ja czułam, że za chwile się roztopie.
-Dzięki.
-Chodź.-pociągnął mnie za rękę w stronę najbliższej ławki-zanim pójdziemy do kina muszę się o coś zapytać.
-Pytaj.- siedział obok mnie na ławce naprzeciwko fontanny.
-Lubisz komedie romantyczne?
-Lubie-zobaczyłam lęk na twarzy Hansola. Jakoś nie widzi mi się żeby siedział w kinie i oglądał komedie romantyczną.- Ale jakoś nie mam ochoty na komedie romantyczną.
-Naprawdę?-odetchnął- To może film sensacyjny?
-Nie za bardzo - wiem wybrzydzam.
-Okej. To idziemy na horror.
-Ale...
-Tylko najbliższy horror jest o 18.- chłopak chwile pomyłaś po czym dodał- możemy iść na coś innego.
-Nie ma problemu. Wybierz coś.- uśmiechnęłam się.
-Hmm..może komedia "Sąsiedzi"?
-Może być.
Więc po wybraniu filmu wybraliśmy się do kina, po drodze rozmawialiśmy, śmialiśmy się. Lepiej się poznaliśmy, Hansol to naprawdę fajny chłopak i bardzo przystojny. Znowu przyłapałam się na myśleniu o jego wyglądzie. Weszliśmy do kina. Chciałam wyjąc z torebki portfel ale wtedy Hansol chwycił mnie za rękę.
-Ja cię zaprosiłem. Lubisz popcorn?
-Lubię, no to jak już płacisz to poproszę jeszcze o picie- Raz się żyje.
-Oczywiście- na szczęście się uśmiechnął.
Siedzieliśmy w najwyższym rzędzie, w sali jest mało osób.Film się zaczął. Przez cały seans śmialiśmy się najgłośniej. Odbiła nam tak zwana głupawka. Doszło do tego, że rzucaliśmy się popcornem. Hansola odprowadził mnie pod dom , na pożegnanie przytulił.Ten dzień okazał się najfajniejszym dniem od bardzo dawna. W końcu czułam się swobodnie i szczęśliwie.Na dobranoc dostałam wiadomość od Hansola.
"Mam nadzieje, że fajnie się bawiłaś. Jeśli chodzi o mnie to bardzo mi się podobało. Dobranoc"
 

czwartek, 14 stycznia 2016

Historyjka cz.2 //Ailee

Przepraszam, że tak długo nic nie wstawiałam. Obiecuje nadrobić zaległości ;)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------


-Zgubiłaś się ? Jestem Jihoon , ale możesz mi mówić Woozi.- Blondyn stał naprzeciwko mnie z ręką wyciągniętą w moją stronę. Na pewno się zarumieniłam, byłam strasznie zdenerwowana.
-Nie, nie zgubiłam się. Po prostu usłyszałam jak grasz i ... i tak jakoś weszłam.- Pomyślałam, że ma bardzo piękne oczy, takie niebieskie.- Majka, nazywam się Majka.- uśmiechnęłam się dodając szybko.
- Majka?Hmm.. nie jesteś z tąd prawda?-Dotknął mojej dłoni i uśmiechnął się. Olśniewający uśmiech.
-Tak, jestem z Polski.- odpowiedziałam.
-Z Polski? Hmm..- Pewnie słyszał jakieś złe zdanie o mojej ojczyźnie i ma mnie za idiotkę.
-Coś nie tak ?- zapytałam mając nadzieje, że tak nie było.
-Nie, powiedziałbym coś o tym kraju ale niestety nie mam zielonego pojęcia jak jest w Polsce.
Wielka ulga, czysta karta którą może sam zapełnić.
-To nic..- Dzwonek, dlaczego akurat teraz!!
-O..to ja idę na lekcje, do zobaczenia- wychodząc znów się uśmiechnął, a ja stałam w miejscu nie mogąc ogarnąć sytuacji która się przed chwilą wydarzyła. W końcu poszłam na lekcje.

Padał deszcz, a ja wracałam sama do domu. Cami miała jeszcze dwie lekcji, a ja nie zamierzałam zostać dłużej w szkole. Nauka przychodziła mi dosyć łatwo ale nie znaczy to, że lubię się uczyć.
Przeszukałam cały plecak mając nadzieje, że jednak nie zapomniałam parasolki z domu. Niestety jestem największą sierotą w domu i tylko ja jej nie wzięłam, a ojciec mówił "Będzie padać, ja to czuje. Lepiej weź parasolkę". Ale ja go nie słuchałam. Trudno, za moją osłonę przed deszczem musi posłużyć mój zeszyt do matematyki. Nie żebym nie szanowała tego przedmiotu ale mam z niego najgorsze oceny. Więc nie będzie mi go żal. Rozpadało się na dobre, mój zeszyt nie przeżył próby osłonienia mnie. Schowałam się pod dachem jednego ze sklepów. Wyjęłam telefon i wybrałam numer mamy. Może będzie gdzieś w pobliżu i mnie zawiezie do domu. Sygnał... nie odbiera. Spróbowałam jeszcze parę razy ale nic to nie dało. Do taty nie miałam zamiaru dzwonić, powiedziałby to swoje słynne "A nie mówiłem, że tak będzie?!" Nie miałam ochoty tego słuchać. Ciągle pada więc nie pójdę dalej, ale mogę wejść do jakiegoś sklepu i kupić nowy zeszyt do matematyki. Otworzyłam drzwi i weszłam do środka, skierowałam się do działu z artykułami szkolnymi. Wielki wybór, wzięłam się za wybieranie odpowiedniego. Nim wybrałam odpowiedni pogoda trochę się poprawiła. Znowu szłam ulicą trzymając w ręku siatkę z zakupem. Byłam zmęczona, wyjęłam słuchawki i puściłam muzykę. Nagle poczułam, że na kogoś wpadłam. Spojrzałam na siatkę lezącą na ziemi. Schyliłam się żeby ją podnieść lecz osoba mi nie znana była pierwsza. Obrzuciłam go wzrokiem, był to chłopak, raczej w moim wieku. Miał brązowe włosy i jasną karnacje. Spojrzał przelotnie do siatki po czym uśmiechnął się i mi ją podał.
-Proszę. Jestem Hansol.- Kolejna nowa znajomość tego dnia.
-Dziękuje- zabrałam siatkę- Ja nazywam się Majka. Przepra..- miała powiedzieć, że przykro mi że na niego wpadłam lecz chłopak nie dał mi dokończyć.
-Masz ochotę na coś ciepłego? Zapraszam cię na ciepłą czekoladę.- Jego brązowe oczy wlepiły się we mnie. Nikt kto by zobaczył takie piękne oczy nie mógłby odmówić. Była taki ... na samą myśl o tym co chciałam pomyśleć ugryzłam się w język.
-Chętnie- Udaliśmy się do kawiarni. Hansol był bardzo zadowolony, ja trochę mniej wiedziałam, że niedługo tata zacznie do mnie wydzwaniać i wypytywać z kim jestem i gdzie.
-Poproszę dwie czekolady.- Z zamyślenia wyrwał mnie głoś chłopaka składąjcego zamówienie.
Gdy kelner odszedł, chłopak popatrzył na mnie i uśmiechnął się.
- To Majka z skąd jesteś?
- Z Polski.- odpowiedziałam już dzisiaj na to pytanie. Reszta rozmowy przebiegała w miłej atmosferze. Gadaliśmy prawie dwie godziny, czekolada była pyszna a towarzystwo Hanosla dopowiadało mi i to bardzo.
-To uważaj na siebie.- Powiedział chłopak i oddalił się w nieznanym mi kierunku.
-Ty też.-mówiąc to uśmiechnęłam się i poszłam w stronę domu.
Cały wieczór przesiedziałam przepisując zeszyt z matematyki. Nie było dobrym pomysłem wykorzystać go jako parasol. Nagle z mojego monotonnego zajęcia wyrwał mnie dźwięk telefonu. Spojrzałam na ekran i zaniemówiłam..
SMS
"Mam nadzieje, że dotarłaś do domu cała i zdrowa i ,że już na nikogo nie wpadłaś.Mam ochotę jeszcze się z tobą spotkać. ~Hansol"
-Co?!!- Jakim cudem on miał mój numer?!